SINGAPORE, Japan (3 oktober 2026) – Na de Manufacturers Cup waren alle ogen nu gericht op ronde 3 van de Gran Turismo World Series 2026 - Nations Cup. De actie ontvouwde zich voor een tot de nok toe gevuld Sands Theatre in het opvallende Marina Bay Sands-complex, met uitzicht over de Marina Bay in Singapore.

De twaalf coureurs, onder wie de snelste Gran Turismo-gamers ter wereld, zaten klaar voor de volgende race van het kampioenschap, waarin de spanning te snijden was na een roerige ronde 2 in Tokio. De Spanjaarden Pol Urra (Falcon_PolUrra) en titelverdediger Jose Serrano (Falcon_Josete) waren nog steeds de favorieten, maar in Singapore klopte Kylian Drumont (Vitality_Kylian) na zijn zeges in de sprintrace en de Grote Finale van Tokio flink op de deur bij het duo. Ook voormalig kampioen Valerio Gallo (SFE_BRacer) meldde zich met zijn tweede plaats daar weer in de voorhoede, terwijl Samuel Moreno (S--Moreno) zich opnieuw liet gelden als een van de nieuwe toppers van het seizoen.

Met alleen Singapore nog voor de boeg voor de World Finals was er weinig ruimte voor fouten meer. Net als in de vorige ronden begon de Nations Cup met een sprintrace om de startvolgorde te bepalen van de Grote Finale.

Sprintrace: SUGO International Racing Course - 15 ronden

Kaj de Bruin (Vitality_Kaj) uit Nederland veroverde de poleposition voor de sprintrace en Drumont, de winnaar van Tokio, stond naast hem. Urra kwalificeerde zich als derde, gevolgd door Gallo en twee Brazilianen: Adriano Carrazza (Didico__15) en Lucas Bonelli (RVT_BONELLI). Ryota Kokubun (Akagi_1942mi) bezette de zevende plek en daarachter stonden Samuel Cardinal (SFE_Quartz) uit Canada, Moreno uit Spanje en Guy Barbara (SFE_Twitchy) uit Australië.

Maar de grootste verrassingen vonden we terug in de achterhoede. Tweevoudig Nations Cup-winnaar Takuma Miyazono (ZETA_Miyazono) kwam niet verder dan de elfde plek en titelverdediger Serrano droeg de rode lantaarn.

De race bestond uit vijftien ronden op SUGO International Racing Course met identieke Toyota SF23 Super Formula-bolides. Er waren geen restricties op het gebied van banden, waardoor strategie weleens een kleine rol kon gaan spelen. Alles wees erop dat het een bikkelharde strijd om de beste plekken zou worden, ook omdat de uitslag de startvolgorde van de Grote Finale zou bepalen.

Urra wierp meteen alle schroom van zich af. Toen de lichten uitgingen, koos de Spanjaard direct de buitenbocht om de raceleiders in de eerste bocht aan te vallen en het heft in handen te nemen. Daardoor kwam hij even langszij, maar niet voor lang. Drumont nam de leiding over, De Bruin nam genoegen met de tweede plek en Gallo gaf Urra stof tot nadenken door de derde plek te pakken.

Ook de Japanse coureurs hielden zich niet in. Kokubun schoof een plek op na de opening en Miyazono herstelde zich van zijn magere kwalificatie door twee posities te winnen.

Daarna kwam het deelnemersveld in rustiger vaarwater en reden Drumont, De Bruin, Gallo, Urra en Kokubun op kop.

De ronden daarna bleven de leiders dicht bij elkaar, op de voet gevolgd door Gallo en Urra. Maar in ronde 7 begon de stoelendans weer. Drumont en Gallo benutten de slipstream om De Bruin te passeren op het lange rechte stuk, waardoor de Nederlander in een paar seconden terugviel van de koppositie naar P3.

Verder naar achteren was Miyazono stiekem bezig met een kunststukje. De van P11 gestarte 'Shogun of Speed' slalomde langs zijn concurrenten en in ronde 8 lag hij al vijfde. Zes plekken winst terwijl de race nog maar net over de helft was.

Voorin verschafte Drumont zichzelf wat ademruimte. Dat lukte nog makkelijker toen Gallo en De Bruin achter hem verwikkeld raakten in de strijd om P2.

De Bruin vond het gaatje eindelijk in ronde 12 en gaf de 'Italian Stallion' het nakijken. Met nog maar drie ronden voor de boeg opende hij de aanval op Drumont om zijn koppositie te heroveren, maar hij had buiten Gallo gerekend. De voormalig Nations Cup-kampioen gaf de Nederlander een lesje bumperkleven en sloeg pas toe in de laatste ronde. Met zijn inhaalactie hield hij De Bruin achter zich en pakte hij P2 terug, maar Drumont was op dat moment al gevlogen.

De Fransman kwam als eerste over de streep na weer een dominante vertoning in de sprintrace en pakte daarmee de poleposition voor de Grote Finale. Gallo finishte als tweede en De Bruin maakte de top drie compleet. Urra eindigde op P4, gevolgd door Carrazza en de indrukwekkende Miyazono op de zesde plaats. Bonelli werd zevende en Serrano pakte de achtste plek na als twaalfde te zijn gestart. Daarachter volgden Kokubun, Moreno, Barbara en Cardinal.

Voor Drumont was het na zijn overtuigende optreden in Tokio weer een knappe sprintracezege. Maar bovenal zou hij op de ideale positie starten in de veel belangrijkere race die nu op het menu stond.

Grote Finale: Circuit de Sainte-Croix - B (omgekeerd) - 24 ronden

Voor de Grote Finale namen de twaalf kemphanen weer plaats in de extreme Red Bull X2019 Competition. Met zijn 816 pk en gewicht van slechts 650 kilogram zou de futuristische machine snelheden van meer dan 300 km/u mogelijk maken op Circuit de Sainte-Croix - B (omgekeerd) met zijn ruime bochten. Net als in de vorige Grote Finale was iedereen verplicht om de drie Dunlop-compounds – hard, medium en zacht – te gebruiken. De coureurs hadden 24 ronden de tijd om hun pitstops te timen en van banden te wisselen, maar er was nog een strategische factor: brandstof.

De X2019 is bloedsnel, maar niet al te zuinig. Het brandstofverbruik zou afhangen van de rijstijl, het slipstreamgebruik en de positie op het circuit. Elke extra liter die tijdens een pitstop zou worden toegevoegd, kostte waardevolle tijd. Kortom, weer iets om rekening mee te houden voor de coureurs.

Bijna iedereen startte op de medium banden. Alleen de achterste twee coureurs maakten een andere keuze, terwijl de voorhoede de eerste stint afwachtend leek te starten. Tijdens de rollende start gebeurde er opvallend weinig. Niemand waagde zich aan een wanhoopsaanval in de eerste bocht en algauw ontstond er een lange trein. Tussen de eerste tien auto's zat telkens minder dan een seconde en ondanks snelheden van meer dan 300 km/u leken ze terughoudender dan ooit. Het was duidelijk dat de echte strijd pas zou losbarsten zodra de verschillende pitstopstrategieën in werking traden.

Aan het einde van ronde 7 deed Urra de eerste zet door De Bruins derde plek over te nemen. Verder bleven de koplopers in het eerste deel van de race dicht bij elkaar.

Miyazono en Bonelli waren de eerste grote namen die zich in de kaarten lieten kijken door in ronde 11 de pits in te gaan. Ze stapten allebei over op de zachte Dunlops, maar op het gebied van brandstof maakten ze andere keuzes. Miyazono tankte veel minder en zette Bonelli meteen op een achterstand van vier seconden. Daarmee was de toon gezet: brandstofstrategieën konden net zo'n grote rol gaan spelen als de bandenkeuze.

Urra bevestigde dat. De Spanjaard uit de kopgroep had in de eerste stint ongeveer vier liter minder brandstof verbruikt dan Drumont. Aangezien het tanken van drie liter ongeveer één seconde duurde, leverde dat hem een tijdwinst op die hij later in de race goed kon gebruiken.

Aan het einde van de eerste stints van de leiders waren de banden er niet best meer aan toe en was de tank bij velen bijna leeg. Uiteindelijk kwamen de meeste van hen samen naar de pitstraat. Drumont, De Bruin, Carrazza en Moreno stapten over op zachte banden. Gallo en Kokubun kozen juist de tragere harde banden om daarna met een schone lei aan de laatste fase te beginnen.

Urra reed nog een ronde door en dook daarna met zijn landgenoot Serrano de pits in. Beiden gingen voor harde banden en extra brandstof, waarmee ze voor een andere strategie kozen dan de rest.

Na de eerste ronde van pitstops zag de racevolgorde er compleet anders uit. In ronde 15 ging Miyazono aan kop, gevolgd door Bonelli, Urra, Serrano, Drumont en De Bruin. De keuze van de Japanse coureur om vroeg in de race op zachte banden te rijden, legde hem vooralsnog geen windeieren. Met alle ruimte voor zich en de maximale grip bouwde hij een voorsprong op van zo'n zes seconden.

Op dat moment sloeg het noodlot toe voor Drumont. De Fransman kreeg een fikse tijdstraf van twee seconden aan zijn broek wegens een touché met een andere auto. Dat kostte hem veel tijd en posities. Wegens het verlaten van de baan kreeg Urra een straf van een halve seconde. Door de straffen zag de racevolgorde er opeens anders uit, maar op het gebied van strategie waren alle ogen nog steeds gericht op Miyazono.

In ronde 16 ging hij net als Bonelli de pits in. Miyazono had op dat moment een voorsprong van 15 seconden op Drumont, die derde lag. In plaats van gas terug te nemen, bleef de Japanse ster knallen. Hij liet weer een set zachte Dunlops monteren. Nu was het duidelijk dat Miyazono van plan was om drie pitstops te maken.

De meeste rijders stoppen twee keer, wat het minste tijdverlies in de pitstraat oplevert. Miyazono gokte erop dat de extra snelheid van een tweede stint op zachte banden genoeg zou zijn om de verloren pitstoptijd in te halen. Met dat soort strategische fratsen had de tweevoudig kampioen al eerder grote successen geboekt.

Maar toen hij terug op de baan kwam, lag hij tiende. Het werd een ingewikkeld rekensommetje. Hij moest nog een keer binnenkomen, overschakelen op harde banden en zijn verloren tijd goedmaken. En dat met nog maar acht ronden voor de boeg. Zou de 'Shogun of Speed' het hem weer flikken?

Daarvoor was Miyazono niet alleen afhankelijk van zijn eigen tempo, maar ook van de keuzes van de anderen.

In ronde 19 kwamen Urra, Serrano, Gallo en Kokubun samen de pitstraat in. Stuk voor stuk stapten ze over op zachte Dunlops en bereidden ze zich voor op een eindsprint naar het zwart-wit geblokt.

Een ronde later kwamen Drumont, De Bruin en Carrazza voor de laatste keer binnen. Ze stonden bijna droog en hadden soms niet meer dan een tot drie liter brandstof over. Alle drie waren ze voor de laatste stint aangewezen op harde banden. Door de pitstops lag Miyazono kort weer eerste, maar hij moest nog naar binnen om de verplichte harde banden onder zijn auto te laten zetten.

Onverwacht kwam Moreno vervolgens aan de leiding. De Spaanse nieuwkomer had een eigen strategie gevolgd terwijl de ervaren rotten om hem heen stuivertje wisselden. Een ronde later maakte hij zijn laatste verplichte pitstop en kwam hij als derde de baan weer op. Vanaf dat moment was zijn missie simpel: alles geven tot aan de finish.

Miyazono en Bonelli reden voor hem, maar moesten de verplichte overstap naar harde banden nog maken. In plaats van meteen naar binnen te duiken, probeerden ze hun laatste stints op de zachte banden zo lang mogelijk te rekken.

De laatste ronde kwam steeds dichterbij en Miyazono lag 6,4 seconden voor op Bonelli en ongeveer 15 seconden op Moreno, die derde lag. De Japanse coureur had zijn ongebruikelijke strategie tot het uiterste gedreven. Maar hij moest nog een pitstop maken.

Miyazono en Bonelli doken aan het begin van de laatste ronde dan eindelijk de pits in voor hun verplichte overstap naar harde banden. Het was de vraag of de enorme voorsprong die Miyazono had gecreëerd genoeg zou zijn.

En dat was zo.

Miyazono keerde als raceleider terug op de baan, maar zijn voorsprong was geslonken tot slechts 1,6 seconde.

Achter hem drong Moreno aan op zijn harde banden en had Urra een nog hoger tempo op zijn zachte banden. De Spanjaard rekende snel af met zijn landgenoot Moreno en richtte zijn pijlen toen op Miyazono. Er was nog één ronde te gaan. Urra had de snellere auto. Zijn kakelverse zachte Dunlops hadden aanzienlijk meer grip dan de harde banden van Miyazono en elke remzone bood kansen. Maar Miyazono parkeerde de bus.

De Japanse veteraan koos in elke bocht de juiste positie voor zijn X2019 en dwong Urra telkens weer om de langste weg te kiezen. De voorsprong was weg, maar Miyazono bleef aan kop.

Urra deed nog één wanhopige poging in de laatste bocht en liet de Japanse coureur peentjes zweten, maar het was niet genoeg. De Spanjaard toucheerde de muur tijdens het uitgaan van de bocht en verloor zijn momentum, waardoor Serrano aan de haal ging met P2. Maar Miyazono passeerde de finishlijn als eerste.

Het was een race om nooit te vergeten.

De tweevoudig Nations Cup-kampioen was de dag als elfde en de Grote Finale als zesde begonnen, maar zijn onconventionele strategie bleek een slimme zet. Hij maakte drie pitstops, koos twee keer voor zachte banden om een zo groot mogelijk gat te slaan en slaagde er op de een of andere manier in om de laatste stint op harde banden te overleven. Achter hem herstelde Serrano, 'El Rayo de Granada', zich op minstens zo knappe wijze. De als achtste gestarte titelverdediger schoof telkens een stukje op en benutte Urra's fout in de laatste bocht om de tweede plaats te veroveren. Urra wist de race als derde af te sluiten en zorgde daarmee voor een all-starpodium.

Miyazono, na de race: "Ik wist dat er dit keer veel verschillende strategieën zouden zijn en bij de start bleef iedereen dicht bij elkaar. Ik kreeg het gevoel dat ik daar weg moest, omdat mijn pace daalde, dus besloot ik mijn strategie aan te passen. Ik ben heel blij dat het goed is afgelopen."

Door de uitslag worden de World Finals bloedstollend spannend. Serrano gaat aan kop met 12 punten, gevolgd door Urra met 11. Miyazono's zege brengt hem naar 10 punten en daarmee staat hij gelijk met Drumont. Er zitten slechts twee punten tussen deze vier coureurs, dus de strijd om de Nations Cup-titel van 2026 ligt volledig open tijdens de World Finals.