MEDIOLAN, Włochy (23 maja 2026 r.) – W sobotę, 23 maja, z hukiem ruszył nowy sezon Gran Turismo World Series 2026. Tym razem zawody odbyły się w Teatro Lirico Giorgio Gaber, czyli w samym sercu Mediolanu. Po Manufacturers Cup odbyły się zawody Nations Cup, w których kierowcy rywalizują jako dumni reprezentanci swoich krajów lub terytoriów.

Stawka złożona z 12 czołowych zawodników – w tym trzech najlepszych w Nations Cup 2025 oraz najwyżej sklasyfikowanych kierowców z poszczególnych regionów w kwalifikacjach online – zmierzyła się we włoskim mieście podczas dwóch wyścigów na oczach żywiołowego tłumu, najgłośniejszego od czasu rozpoczęcia programu. Pierwszy był sprint decydujący o kolejności startowej w wielkim finale, który wyłoni mistrza.

Oczy wszystkich były zwrócone w kierunku broniącego tytułu Jose Serrano – Hiszpana, który silną ręką zdominował poprzedni sezon. Stał on ramię w ramię ze swoim rodakiem, a zarazem kolegą z zespołu, Polem Urrą, a także z Takumą Miyazono, który jako czterokrotny mistrz czuł głód odzyskania korony. Największa presja oczekiwań ciążyła jednak na Włochu Valerio Gallo – miejscowym bohaterze, który ścigał się na oczach kibiców z własnego miasta, kiedy to każdy krzyk dochodzący tego wieczora z trybun brzmiał jak jego imię.

Sprint: Sardegna – tor drogowy A – 10 okrążeń

Choć stawką w tym wyścigu nie były punkty do klasyfikacji mistrzostw, był on niezwykle istotny – pozycje na mecie decydowały o pozycji startowej w wielkim finale. Wydarzenie odbyło się na ogromnym torze drogowym Sardegna. Co ciekawe, kierowcy nie rywalizowali w nowoczesnych maszynach, lecz zasiedli za kierownicą starannie dobranych klasyków złotej ery motoryzacji, których równowaga osiągów (RO) została dostosowana tak, by wyrównać szanse na torze. Oglądanie kultowych aut za miliony, takich jak Jaguar D-Type, Mercedes-Benz 300 SL czy Aston Martin DB3S, ocierających zderzaki i jadących łeb w łeb, to niesamowite doświadczenie… trzymające w napięciu nawet pomimo faktu, że były to wirtualne zawody.

Pierwszy rząd zasilili Hiszpan Jose Serrano (Falcon_Josete) za kierownicą Astona Martina DB3S oraz Francuz Kylian Drumont (VitaIity_Kylian) w Porsche 550 Spyder. Start lotny poszedł gładko, lecz Drumont nie tracił czasu, wyprzedzając Serrano i obejmując prowadzenie jeszcze przed pierwszym zakrętem. Hiszpan Samuel Moreno (S--Moreno) w Ferrari 500 Mondial dołączył do nich chwilę później, również wyprzedzając Serrano.

Drugie okrążenie okazało się punktem zwrotnym wyścigu. Serrano i Drumont otarli się o siebie na przedzie stawki, spadając odpowiednio na 10. i 12. miejsce. Gdy na przedzie trwała krwawa jatka, Miyazono (ZETA_Miyazono) bez chwili wahania objął prowadzenie swoim Porsche 356 A. Z tyłu stawki chaos okazał się zbawienny dla Pola Urry (Falcon_PolUrra), który przeskoczył z 8. miejsca na 3. swoją Alfą Romeo 8C 2900B Touring, podczas gdy Holender Kaj de Bruin (Vitality_Kaj) awansował za kierownicą Jaguara D-Type z miejsca 10. na 4.

Przed trzecim okrążeniem Moreno przejął inicjatywę. Minął Miyazono na prostej startowej i zameldował się na czele stawki. Wkrótce potem pierwsza trójka utworzyła zwartą kolumnę z 2-sekundową przewagą nad resztą stawki. Kolejne okrążenia stanowiły wciągającą rozgrywkę Moreno, Miyazono i Urry – zmiany prowadzenia, spory o linie i niezwykła precyzja.

Tymczasem włoska publika odzyskała głos, gdy Gallo (SFE_BRacer) w majestatycznym Mercedesie-Benz S Barker Tourer wyprzedził Bruina w D-Type, zajmując 4. pozycję na czwartym okrążeniu. Od liderów nadal dzieliły go cztery sekundy, jednak „tifosi” się tym nie zrażał i parł do przodu.

Jako pierwszy linię mety minął Samuel Moreno. Było to niesamowite zwycięstwo zawodnika debiutującego w zawodach GTWS na żywo. Urra minął linię mety na 2. pozycji, a za nim, na 3. miejscu, uplasował się Miyazono. Czy nowicjusz z Hiszpanii mógł zaszokować świat, wykorzystując tę energię w wielkim finale?

Wielki finał: Autodromo Nazionale Monza – 27 okrążeń

Najważniejszy wyścig odbył się na Autodromo Nazionale Monza, czyli w Świątyni Prędkości, gdzie długie proste i wymagania niskiej siły docisku sprawią, że każda decyzja będzie miała kluczowe znaczenie. Cała dwunastka zawodników usiadła za kierownicą Red Bulla X2019 Competition – 816 ps, 650 kg, zero ograniczeń. Każda z maszyn przyozdobiona była barwami narodowymi kierowcy. Dostępne były trzy rodzaje opon – miękkie, pośrednie i twarde. Wymagane było użycie wszystkich trzech. Miękkie miały wystarczyć na około 8 okrążeń, pośrednie do 14, a twarde nawet dłużej, chociaż kosztem znacznego spadku tempa. Prędkości na kultowych prostych Monzy osiągały nawet 320 km/h.

Moreno prowadził z pole position na pierwszym okrążeniu, a za nim jechali Urra i Miyazono. Czołowa szóstka rozpoczęła wyścig na pośrednich Dunlopach, co stanowiło ostrożny, wykalkulowany ruch. Pozorny porządek na przedzie mógł nieco zmylić – w środku stawki zaczynały się turbulencję. Wyścig ożył podczas piątego okrążenia. Gallo popędził prostą startową, by odebrać Miyazono 3. miejsce, co wywołało żywiołową reakcję tłumu. Na kolejnym zakręcie X2019 De Bruina również wyprzedziło Japończyka, strącając go na 5. pozycję. Miejsce 1. i 6. dzieliły jedynie 3 sekundy.

Przełom nastąpił w fazie otwarcia. Na 8. okrążeniu prowadzący wyścig Moreno stracił kontrolę, przejeżdżając przez zakręt Parabolica, i wypadł z toru, błyskawicznie spadając na 6. miejsce. Prowadzenie objął Urra, któremu na ogonie siedzieli De Bruin i Gallo. Wtem oblicze wyścigu drastycznie się odmieniło. Wystarczyła chwilowa dekoncentracja, by popołudnie zwycięzcy sprintu zamieniło się w koszmar.

Urra zaczął metodycznie zyskiwać przewagę. Na jedenastym okrążeniu wynosiła ona już 2,3 sekundy. Gallo był jednak bezlitosny – na trzynastym okrążeniu minął De Bruina, przejeżdżając przez zakręt Retifilio, odzyskał 2. pozycję, a na cel wziął lidera wyścigu. Gdy zbliżał się zjazd do alei serwisowej, rozpętała się zaciekła walka o pozostałe miejsca na podium – Gallo, De Bruin, Serrano i Miyazono jechali niemal łeb w łeb. Dzieliła ich zaledwie sekunda.

Czternaste okrążenie okazało się decydujące. Urra, De Bruin, Gallo i Miyazono zjechali do alei na końcu okrążenia, podczas gdy El Rayo de Granada, czyli Serrano, postanowił zostać na torze, by zawalczyć o miejsce w czołówce. Urra i De Bruin założyli miękkie opony, a Gallo i Miyazono twarde, stawiając na ich trwałość. Serrano zjechał do alei serwisowej na następnym okrążeniu – założył miękkie opony. Gdy kurz opadł, kolejność zawodników przedstawiała się następująco: Urra, De Bruin, Gallo, Serrano i Miyazono – Moreno wrócił na 6. pozycję, stosując odważną strategię użycia miękkich opon, dzięki czemu zaledwie sekunda dzieliła go od zwycięzcy.

Pozostało osiem okrążeń – na dziewiętnastym Gallo i Miyazono zjechali na ostatnie postoje, zmieniając opony na miękkie w ramach ostatniego boju o tempo. Urra, Serrano i De Bruin zmienili opony na twarde dopiero na dwudziestym drugim okrążeniu. Los jednak zakpił z zawodników podczas ostatnich okrążeń. Gallo otrzymał pół sekundy kary za ignorowanie krańców toru, co pozwoliło Miyazono objąć 4. miejsce. Na dwudziestym piątym okrążeniu De Bruin otrzymał sekundę kary za przekroczenie krawędzi toru, przekazując 3. pozycję Gallo, za którym jechał Miyazono. Na kolejnym okrążeniu Gallo otrzymał kolejną karę i ponownie oddał swoje miejsce Miyazono.

Potem był bolesny finał. Na ostatnim okrążeniu Gallo, desperacko pędzący po miejsce na podium na oczach lokalnych kibiców, stracił panowanie nad pojazdem po trzecim zakręcie, w wyniku czego stracił koło, a jego X2019 wpadł w poślizg i wypadł z toru. Oszołomiona publika zamilkła. Wymarzony finisz Włoskiego Ogiera wyśliznął mu się z rąk w niezwykle brutalny sposób.

Na początku stawki nie odnotowano podobnych dramatów. Urra przekroczył linię mety, zwyciężając w Nations Cup, natomiast Serrano zajął 2. miejsce. Miyazono dopełnił podium, zajmując 3. miejsce. Po raz kolejny pokazał, dlaczego jego jazda wyznacza standardy w wyścigach Gran Turismo.

Pol Urra powiedział po wyścigu: „Podczas sprintu wykorzystałem zaistniałe kolizje, co pozwoliło mi zająć 3. miejsce. W wielkim finale po prostu trzymałem się Samuela. Nie chciałem wywierać na nim presji, jednak nagle się poślizgnął, czego się nie spodziewałem, więc musiałem się skupić na utrzymaniu tempa. Gratuluję Jose i Takumie. Wielkie brawa należą się także Valerio – poszło mu świetnie”.

Po pierwszej rundzie najjaśniej błyszczy Hiszpania. Urra i Serrano po raz kolejny udowodnili, że są duetem nie do pobicia – ich chemia i zarządzanie oponami to klasa sama w sobie. Biorąc pod uwagę czyhającego Miyazono i stawkę głodnych zwycięstwa zawodników, możemy się spodziewać, że podczas Nations Cup 2026 na pewno nie będzie nudy.