TOKIO, Japan (15 augustus 2026) – Net als eerder bij de Manufacturers Cup waren alle ogen gericht op het hoofdkantoor van Polyphony Digital in Koto voor ronde 2 van de Gran Turismo World Series 2026 - Nations Cup. In tegenstelling tot de opening van het seizoen in Milaan werd het event in Tokio verreden achter gesloten deuren. De studio die aan de wieg stond van Gran Turismo was enkel gevuld met de coureurs, hun simapparatuur en de raceofficials.

Het twaalfkoppige deelnemersveld bestond ook ditmaal uit een aantal van de snelste coureurs ter wereld, zoals regerend Nations Cup-kampioen Jose Serrano uit Spanje, tweevoudig kampioen Takuma Miyazono (ZETA_Miyazono) uit Japan en voormalig kampioen Valerio Gallo (SFE_BRacer) uit Italië. De Spanjaard Samuel Moreno (S--Moreno), de winnaar van de sprintrace in ronde 1, was ook weer van de partij na een ijzersterk GTWS-debuut in Milaan. Datzelfde gold voor zijn landgenoot Pol Urra (Falcon_PolUrra), een coureur waarmee altijd rekening moet worden gehouden.
Het spektakel in Tokio ging van start met de sprintrace. Punten vielen daar niet te verdienen, maar de uitslag zou de startopstelling van de Grote Finale bepalen.

Sprintrace: Suzuka Circuit - 8 ronden

De sprintrace vond plaats op het zonovergoten Suzuka Circuit, een van de meest gevierde circuits in Japan. Pitstops waren niet verplicht, dus het kwam vooral aan op snelheid, positionering en het vermogen van de coureurs om de spaarzame inhaalmogelijkheden te benutten.

Net als in Milaan reden de coureurs met een gemêleerde verzameling productieauto's, in plaats van met pure racemonsters. Het deelnemersveld bestond dit keer uit pk-kanonnen uit de jaren 1990 en 2000, zoals de Honda NSX Type R, Nissan Skyline GT-R, Ferrari F40, Lamborghini Diablo, Toyota Supra en Mitsubishi Lancer Evolution V. Door aanpassingen aan de prestatiebalans had elke auto zo zijn sterke en zwakke punten voor de race van acht ronden.

De Fransman Kylian Drumont (Vitality_Kylian) startte in de Honda NSX Type R op poleposition met naast hem Gallo in de Honda S2000. Serrano (Falcon_Josete) vertrok van P3 in de Nissan Skyline GT-R R34 en de Japanner Ryota Kokubun flankeerde hem op de tweede startrij met zijn Ford GT.

De twee Honda's aan kop gingen vlekkeloos door de eerste bocht, waarbij Drumont zijn voorsprong op Gallo behield. In de openingsronde bleef het hele deelnemersveld dicht op elkaar gepakt. Met slechts acht ronden en geen strategische keuzes of pitstops om de volgorde op te schudden, wisten de coureurs dat ze niet achterover konden leunen.

Moreno, die in zijn Lamborghini Diablo van P5 was vertrokken, koos als eerste de aanval. Aan het begin van de tweede ronde passeerde hij in zijn brede en krachtige Italiaanse supercar de Ford GT van Kokubun om P4 over te nemen. Achter de leiders vormde zich een lint van auto's, waarbij elke coureur zocht naar een opening.

Serrano zag later in deze ronde zijn kans schoon. De titelverdediger benutte de slipstream op het rechte stuk om langszij te komen bij Gallo en met zijn Skyline GT-R R34 uiteindelijk P2 te veroveren op de Italiaan. Drumont reed ondertussen met speels gemak aan de leiding. Aan het einde van de tweede ronde had de Fransman een geruststellende voorsprong van ruim een seconde op Serrano en de andere achtervolgers.

Halverwege de race werd pijnlijk duidelijk hoe lastig het is om in te halen op Suzuka. Hoewel de spanning te snijden was, veranderde er nauwelijks iets aan de volgorde. De coureurs kregen simpelweg geen ruimte om in te halen in de snelle, vloeiende bochten van het circuit.

Het tot dan toe sterke optreden van Moreno kreeg een knauw toen de achterkant van zijn Diablo uitbrak in de eerste bocht. Hij raakte eventjes buiten de baan, wat voldoende was om van P4 terug te vallen naar P6. Het ging voor de jonge Spanjaard van kwaad tot erger. Omdat hij contact had gemaakt met een andere auto kreeg hij van de raceleiding een tijdstraf van een seconde aan zijn broek. Die straf kostte Moreno nog eens twee plekken, waardoor hij een plek in de voorste startrij van de Grote Finale wel op zijn buik kon schrijven.

De Japanner Miyazono was ondertussen bezig aan een gestage opmars. De tweevoudig Nations Cup-kampioen was in zijn Toyota Supra RZ gestart van P9, maar wist zich in de zesde ronde op te werken tot P6. Hij toonde andermaal het geduld en de precisie die hem tot een van de succesvolste coureurs in de GTWS-geschiedenis maken.

Pol Urra, rijdend in de Porsche 911 GT3, was niet van plan zich zomaar gewonnen te geven. In de laatste ronde wist de Spanjaard zijn plek te heroveren op Miyazono, maar beide coureurs vochten hun strijd uit in de schaduw van de voorhoede.

Aan kop bleef Kylian Drumont onaantastbaar. De Fransman gaf zijn vroege voorsprong niet meer uit handen en dicteerde het tempo in de Honda NSX Type R. Hierdoor kon Jose Serrano eigenlijk nooit aanspraak maken op de overwinning. Drumont bezorgde Frankrijk de overwinning in de sprintrace en, zo mogelijk nog belangrijker, poleposition voor de Grote Finale.

Grote Finale: Deep Forest Raceway (omgekeerd) - 35 ronden

De Grote Finale had dezelfde opzet als de openingsrace in Milaan. Alle 12 coureurs klommen aan boord van de verbluffende Red Bull X2019 Competition. Stuk voor stuk waren de bolides uitgedost in de nationale kleuren van de berijder. De 35 ronden tellende race werd in tegengestelde richting verreden op Deep Forest Raceway, waar snelheden van ruim 320 km/u op de rechte stukken eerder regel dan uitzondering zijn.

Er waren drie typen Dunlop-banden beschikbaar – zacht, medium en hard – en de coureurs waren verplicht om ze alle drie te gebruiken. De zachte banden boden de meeste snelheid, maar gingen slechts zo'n tien ronden mee. De mediums vormden de gulden middenweg tussen snelheid en duurzaamheid, terwijl de langzamere harde banden vooral strategische timing vereisten. Ook brandstofbesparing speelde een tactische rol, waardoor de pitstoptiming net zo belangrijk was als pure snelheid.

Van de voorste negen coureurs gingen er acht van start op de mediums. Takuma Miyazono, de meesterstrateeg uit Japan, was de uitzondering op de regel. Hij koos voor de harde banden en daarmee ook voor een compleet andere raceopbouw. Ook de coureurs in het achterveld begonnen op de harde banden om het langzaamste bandentype maar alvast gehad te hebben.

De start was vlekkeloos. Jose Serrano maakte zijn intenties al direct duidelijk. Hij benutte de slipstream van Kylian Drumont op het rechte stuk en nam zo de leiding over. De Fransman reageerde direct en heroverde de koppositie in de volgende bocht. Het was duidelijk dat beide kemphanen er geen gras over lieten groeien. Al in de openingsronde roken ze bloed.

Serrano heroverde de leiding in de vijfde ronde. Achter hem was Urra inmiddels twee plaatsen opgeschoven naar P4, waardoor ook hij zich mengde in de strijd om de koppositie. In het eerste kwart van de race lag het allemaal ontzettend dicht bij elkaar. Er zat minder dan twee seconden verschil tussen de koplopers Serrano, Drumont, Gallo, Urra, Kokubun en Moreno.

Bij het ingaan van ronde 8 hadden vrijwel alle coureurs die waren gestart op de harde banden hun eerste pitstop gemaakt. De Nederlander Kaj de Bruin en de Australiër Guy Barbara kozen voor hun tweede stint voor mediums. Alleen Miyazono reed nog op dezelfde harde banden als waarmee hij de race was begonnen. Hij wilde zijn eerste stint zo lang mogelijk rekken.

Miyazono maakte een pitstop in ronde 10, gevolgd door de Braziliaan Lucas Bonelli in ronde 12. Ze benutten de extra grip om het gat met de auto's voor hen snel te dichten. Hun tempo voegde een nieuwe mate van onvoorspelbaarheid toe aan een wedstrijd die zich tot dan toe kenmerkte door de balans tussen pure snelheid enerzijds en bandenstrategie anderzijds.

Samuel Moreno uit Spanje was de eerste coureur uit die kopgroep die zijn volgende pitstop maakte. Hij besloot in ronde 18 om over te stappen op harde banden en bij te tanken. De andere koplopers volgden direct zijn voorbeeld. Waar de rest van het veld koos voor harde banden, deed de Italiaanse snelheidsduivel Gallo precies het tegenovergestelde. Hij wilde op de zachte banden een agressieve middelste stint rijden.

Toen de rust in de pits was wedergekeerd, leidde Bonelli de dans, gevolgd door Serrano, Drumont, Gallo, Miyazono, Pol Urra, Moreno en Kokubun. Miyazono dook in ronde 20 voor de laatste keer de pits in om over te stappen op mediums. Hij hoopte de resterende vijftien ronden te rijden zonder een pitstop te hoeven maken. Bepaald geen sinecure, maar het zijn dit soort gewaagde strategieën die de tweevoudig kampioen groot hebben gemaakt.

Gallo profiteerde direct van zijn verse zachte banden. In ronde 20 passeerde hij de X2019 van Serrano met speels gemak om P2 op te eisen. In ronde 21 stoof Gallo ook Bonelli voorbij en nam hij de leiding over. Het Italiaanse racepaard galoppeerde er op kop vrolijk op los met dezelfde snelheid die hem bijna een podiumplaats in Milaan had opgeleverd. Helaas voor Gallo ging het toen mis in de slotronde.

Bonelli had zijn zachte banden inmiddels versleten en dook voor de laatste keer de pits in om bij te tanken en over te stappen op de harde Dunlop-banden. Gallo denderde ondertussen door en had in ronde 24 al een voorsprong opgebouwd van vijf seconden. Ogenschijnlijk een indrukwekkend gat, maar zijn strategie was een dubbeltje op z'n kant. Hij had nog steeds een verplichte stint op harde banden voor de boeg, terwijl zijn achtervolgers de race uitreden op de snellere zachte banden.

In ronde 26 gingen Serrano, Drumont, Urra en Moreno tegelijkertijd de pits in voor hun laatste stop. Met de vier coureurs op zachte banden beloofde de slotfase een regelrechte sprint tot de finish te worden. Drumont was als eerste weg en had dus stuivertje gewisseld met Serrano. De Fransman had daarmee de beste papieren om Gallo aan te vallen nadat die zijn laatste pitstop had gemaakt.

Dat deed de Italiaan in ronde 28. Bij zijn terugkeer op het circuit had Gallo nog steeds een voorsprong van zeven seconden op Drumont en Serrano, maar hij moest de laatste zeven ronden wel op de langzamere harde banden rijden. De opdracht voor de koplopers was duidelijk. Gallo moest zijn voorsprong zien te verdedigen, terwijl de twee oud-kampioenen achter hem het gat juist moesten dichten.

In ronde 30 bedroeg de voorsprong nog maar vier seconden. Serrano benutte de slipstream van Drumont op het rechte stuk om P2 te grijpen, maar de Fransman zocht direct naar een antwoord. Een langdurige strijd tussen de twee zou Gallo in de kaart spelen, maar zover lieten Serrano en Drumont het niet komen. In plaats van roekeloze gevechten in de bochten bewaarden ze hun aanvallen voor de rechte stukken, waardoor ze nauwelijks tijd verloren en bleven inlopen op de koploper.

In ronde 33 had Serrano Gallo dan eindelijk te pakken. Hij sloeg toe in de hoefijzerbocht El Rayo de Granada, maar Drumont koos tegelijkertijd de aanval aan de binnenkant. Serrano’s X2019 raakte in dat strijdgewoel hard de auto van de Fransman, wat de titelverdediger een tijdstraf van één seconde opleverde.

Die straf zette de slotronde volledig op zijn kop. Serrano moest zijn straf incasseren en daar profiteerden Drumont en Gallo van. De Spanjaard was het momentum kwijt en dat werd hem fataal. Ook Moreno en Kokubun wisten een paar bochten later te profiteren, waardoor de regerend kampioen terugviel naar P5.

Drumont bekroonde zijn sterke race door als eerste over de finish te komen. Na zijn teleurstellende optreden in Milaan nam de flitsende Fransman revanche met een klinkende dubbelslag in Tokio. Eerder al schreef hij de sprintrace op zijn naam en na een zinderend strategisch gevecht ook de Grote Finale.

Gallo's gewaagde middelste stint op zachte banden en zijn vastberaden verdedigen op de harde banden leverden hem uiteindelijk toch nog een welverdiende tweede plaats op. Een knap herstel na het voor hem zo dramatisch verlopen slot in zijn thuisland. Moreno revancheerde zich met een derde plek voor zijn matige sprintrace. In wat pas zijn tweede optreden was, mocht de Spanjaard voor het eerst het podium beklimmen voor een Grote Finale van de Nations Cup. Kokubun finishte in zijn thuisland als vierde, gevolgd door Serrano en Urra die ook in de punten reden.

De Vliegende Hollander De Bruin had zich razendknap weten te herpakken. Hij begon als hekkensluiter aan de race, maar wist zich op te werken tot P7. Net niet genoeg voor punten, maar de Nederlander toonde wel het lef en de stuurkunst waarmee hij eerder hoge ogen gooide op Monza.

In Tokio werd de prille titelstrijd flink opgeschud. Urra en Serrano hebben na hun sterke optreden in Milaan de beste papieren, maar Drumont zit na zijn overwinning op het vinkentouw. Ook Gallo en Moreno doen nog volop mee, waardoor de titelstrijd allesbehalve een gelopen race is. Met ronde 3 in Singapore op het programma is er in de Nations Cup nog van alles mogelijk.