ΜΙΛΑΝΟ, Ιταλία (23 Μαΐου 2026) — Η σεζόν του Gran Turismo World Series 2026 ξεκίνησε μέσα σε ένα κλίμα ενθουσιασμού το Σάββατο 23 Μαΐου στο Teatro Lirico Giorgio Gaber, στην καρδιά του Μιλάνου. Μετά το Manufacturers Cup, ακολούθησε το Nations Cup, όπου οι οδηγοί αγωνίζονται ως υπερήφανοι εκπρόσωποι της χώρας ή της επικράτειάς τους.

Στην ιταλική πόλη συγκεντρώθηκαν 12 επίλεκτοι διαγωνιζόμενοι—ανάμεσά τους οι τρεις πρώτοι του Nations Cup 2025, καθώς και οι οδηγοί με την υψηλότερη κατάταξη στους Διαδικτυακούς Προκριματικούς από κάθε Περιοχή—για να διαγωνιστούν σε δύο αγώνες μπροστά σε ένα ενθουσιώδες κοινό, το πιο θορυβώδες που είχαμε από την έναρξη του προγράμματος μέχρι σήμερα. Πρώτος ήταν ο Αγώνας Σπριντ, που καθόρισε τη σειρά εκκίνησης για τον Μεγάλο Τελικό που θα κρίνει το πρωτάθλημα.

Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στον υπερασπιστή του τίτλου, Jose Serrano, τον Ισπανό που στην προηγούμενη σεζόν είχε κυριαρχήσει με σιδηρά πυγμή. Δίπλα του βρισκόταν ο συμπατριώτης και συμπαίκτης του, Pol Urra, καθώς και ο δύο φορές πρωταθλητής Ιαπωνίας, Takuma Miyazono, που ήταν αποφασισμένος να ανακτήσει τον τίτλο. Ωστόσο, ίσως κανένας άλλος οδηγός δεν κουβαλούσε στους ώμους του μεγαλύτερο βάρος προσδοκιών από τον Ιταλό Valerio Gallo—τον τοπικό ήρωα που αγωνιζόταν μπροστά στο κοινό της πατρίδας του, σε μια βραδιά όπου κάθε επευφημία εντός του θεάτρου φαινόταν να φέρει το όνομά του.

Αγώνας Σπριντ: Sardegna – Road Track-A - 10 γύροι

Παρόλο που δεν διακυβεύονταν βαθμοί πρωταθλήματος, ο Αγώνας Σπριντ είχε τεράστια σημασία, καθώς η κατάταξη τερματισμού θα καθόριζε τη σειρά εκκίνησης για τον Μεγάλο Τελικό. Ο αγώνας διεξήχθη στην εντυπωσιακή Sardegna Road Track, με μια ευχάριστη ανατροπή, αφού οι οδηγοί δεν οδηγούσαν σύγχρονα αυτοκίνητα, αλλά μια επιλεγμένη συλλογή από θρύλους της αυτοκινητοβιομηχανίας: κλασικά αυτοκίνητα δρόμου από τη χρυσή εποχή του μηχανοκίνητου αθλητισμού, με την Ισορροπία Επιδόσεων (BoP) προσεκτικά ρυθμισμένη ώστε να διασφαλιστεί η ισότιμη ανταγωνιστικότητα. Η θέα εμβληματικών μοντέλων αξίας εκατομμυρίων δολαρίων, όπως Jaguar D-Type, Mercedes-Benz 300 SL και Aston Martin DB3S, να έρχονται αντιμέτωπα σε σκληρές και αμφίρροπες αναμετρήσεις ήταν πραγματικά κάτι το μαγευτικό… ακόμα και αγωνιώδες, παρά το εικονικό περιβάλλον.

Ο Ισπανός Jose Serrano (Falcon_Josete), με την Aston Martin DB3S, και ο Γάλλος Kylian Drumont (VitaIity_Kylian), με την Porsche 550 Spyder, μοιράζονταν την πρώτη σειρά. Η εκκίνηση εν κινήσει ήταν ομαλή, αλλά ο Drumont δεν έχασε χρόνο και προσπέρασε τον Serrano για να πάρει την πρώτη θέση προτού καν φτάσουν στην πρώτη στροφή. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, μπήκε στη μάχη και ο Ισπανός Samuel Moreno (S--Moreno), που επίσης προσπέρασε τον Serrano με τη Ferrari 500 Mondial.

Ο Γύρος 2 αποτέλεσε την καθοριστική στιγμή του αγώνα. Ο Serrano και ο Drumont είχαν επαφή στο μπροστινό τμήμα, με αποτέλεσμα και τα δύο αυτοκίνητα να πέσουν στις τελευταίες θέσεις της σειράς κατάταξης—ο Serrano στην 10η και ο Drumont στη 12η. Στην πρώτη γραμμή, επικράτησε σφαγή, και ο Miyazono (ZETA_Miyazono), ψύχραιμος, καθώς ήταν στο τιμόνι της Porsche 356 A, άρπαξε την πρωτιά χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Πιο πίσω, όλο αυτό το χάος αποδείχθηκε ευνοϊκό για τον Pol Urra (Falcon_PolUrra), ο οποίος ανέβηκε από την 8η θέση κατευθείαν στην 3η με την Alfa Romeo 8C 2900B Touring του, ενώ ο Ολλανδός Kaj de Bruin (Vitality_Kaj) κατάφερε να φέρει τη Jaguar D-Type του από τη 10η στην 4η θέση.

Μέχρι τον Γύρο 3, ο Μορένο είχε πάρει τα ηνία. Πέρασε δυναμικά τον Miyazono στη μπροστινή ευθεία και πήρε το προβάδισμα. Σε λίγο, οι τρεις πρώτοι είχαν σχηματίσει μια ενιαία, γεμάτη ένταση ομάδα, αυξάνοντας τη διαφορά με τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους στα 2 δευτερόλεπτα. Οι γύροι που ακολούθησαν, αποτέλεσαν έναν συναρπαστικό αγώνα που θύμιζε σκάκι μεταξύ των Moreno, Miyazono και Urra—με την πρωτιά να αλλάζει χέρια, τις γραμμές να αμφισβητούνται διαρκώς, και όλα αυτά δίχως να χάνεται ούτε χιλιοστό.

Στο μεταξύ, το ιταλικό κοινό ξεσηκώθηκε όταν ο Gallo (SFE_BRacer), με την επιβλητική Mercedes-Benz S Barker Tourer, προσπέρασε την D-Type του de Bruin και κατέλαβε την 4η θέση στον Γύρο 4. Ακολουθούσε τους πρωτοπόρους με διαφορά περίπου τεσσάρων δευτερολέπτων, αλλά οι «τιφόσι» δεν έδιναν σημασία και φώναζαν με όλη τους τη δύναμη.

Όταν έπεσε η καρό σημαία, ο Samuel Moreno ήταν αυτός που την πέρασε πρώτος, εξασφαλίζοντας μια εκπληκτική νίκη στο ντεμπούτο του, στην πρώτη του ζωντανή διοργάνωση των GTWS. Ο Urra τερμάτισε στη 2η θέση, ενώ ο Μιγιαζόνο συμπλήρωσε το βάθρο καταλαμβάνοντας την 3η θέση. Θα καταφέρει ο νεαρός Ισπανός να διατηρήσει αυτήν τη δυναμική μέχρι τον Μεγάλο Τελικό και να προκαλέσει έκπληξη σε όλο τον κόσμο;

Μεγάλος Τελικός: Autodromo Nazionale Monza - 27 γύροι

Η κύρια διοργάνωση διεξήχθη στο Autodromo Nazionale Monza, τον «Ναό της Ταχύτητας», όπου οι μεγάλες ευθείες και οι απαιτήσεις για χαμηλή αεροδυναμική πίεση, έκαναν κάθε στρατηγική απόφαση να μετράει. Και οι 12 οδηγοί επιβιβάστηκαν στο εντυπωσιακό Red Bull X2019 Competition, με τους 816 ίππους και τα 650 κιλά χωρίς περιορισμούς, με κάθε αυτοκίνητο να φέρει τα χρώματα της χώρας του αντίστοιχου οδηγού. Ήταν διαθέσιμοι τρεις τύποι ελαστικών: μαλακά, μεσαία και σκληρά, και ήταν υποχρεωτική η χρήση και των τριών. Τα μαλακά ελαστικά αναμενόταν να αντέξουν περίπου οκτώ γύρους, τα μεσαία έως 14 και τα σκληρά ακόμη περισσότερο, αλλά με σημαντική απώλεια ταχύτητας. Οι ταχύτητες στις εμβληματικές ευθείες της Monza έφτασαν τα 320 km/h.

Ο Moreno ξεκίνησε πρώτος από την pole position, με τους Urra και Miyazono να τον ακολουθούν από κοντά κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου. Οι έξι πρώτοι ξεκίνησαν με μεσαία ελαστικά Dunlop—μια προσεκτική και μελετημένη αρχική κίνηση. Ωστόσο, η ηρεμία στην πρώτη γραμμή έκρυβε την καταιγίδα που υπέβοσκε στο μέσον του αγώνα, και στον γύρο 5 τα αίματα άναψαν. Ο Gallo αφόρμησε στην μπροστινή ευθεία και άρπαξε την 3η θέση από τον Miyazono, προκαλώντας ενθουσιασμό στις κερκίδες, ενώ μια στροφή αργότερα, το X2019 του de Bruin προσπέρασε τον Ιάπωνα οδηγό, ρίχνοντάς τον στην 5η θέση. Η διαφορά μεταξύ των έξι πρώτων οδηγών ήταν μόλις τρία δευτερόλεπτα.

Και τότε ήρθε η καθοριστική στιγμή της αρχικής φάσης. Στον γύρο 8, ο Moreno—που ως εκείνη τη στιγμή ήταν επικεφαλής του αγώνα—έχασε στην Curva Parabolica τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, βγήκε εκτός πίστας και έπεσε αμέσως στην 6η θέση. Η πρώτη θέση πήγε στον Urra, με τους de Bruin και Gallo να τον ακολουθούν από κοντά, και ξαφνικά ο αγώνας πήρε μια εντελώς διαφορετική τροπή. Το απόγευμα του νικητή του Αγώνα Σπριντ είχε καταστραφεί εξαιτίας ενός και μόνο λάθους στη συγκέντρωση.

Ο Urra, ψύχραιμος και με σταθερό ρυθμό, άρχισε να χτίζει προβάδισμα. Μέχρι τον γύρο 11, είχε αυξήσει το προβάδισμά του στα 2,3 δευτερόλεπτα. Ο Gallo, ωστόσο, δεν είχε σκοπό να το βάλει κάτω, και στον γύρο 13 προσπέρασε ορμητικά τον de Bruin στην Curva Retifilio προκειμένου να ανακτήσει τη δεύτερη θέση, έχοντας πλέον ως στόχο τον επικεφαλής του αγώνα. Καθώς πλησίαζε η ώρα για τα pit stop, ο αγώνας για τις υπόλοιπες θέσεις στο βάθρο ήταν σκληρός, και οι Gallo, de Bruin, Serrano και Miyazono βρέθηκαν μπλεγμένοι σε μια πολυμέτωπη μάχη, έχοντας διαφορά μόλις ενός δευτερολέπτου μεταξύ τους.

Ο γύρος 14 αποδείχθηκε το στρατηγικό σημείο καμπής του αγώνα. Οι Urra, de Bruin, Gallo και Miyazono μπήκαν μαζί στα pit στο τέλος του γύρου, ενώ ο Serrano, γνωστός και ως «El Rayo de Granada», δηλαδή «η Αστραπή της Γρανάδας», επέλεξε να παραμείνει στην πίστα, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία για να αναρριχηθεί στην πρώτη θέση του αγώνα. Οι Urra και de Bruin επέλεξαν μαλακά ελαστικά, ενώ οι Gallo και Miyazono προτίμησαν τα σκληρά, στοιχηματίζοντας στη μεγαλύτερη αντοχή τους. Ο Serrano μπήκε στα pit στον επόμενο γύρο, επιλέγοντας κι αυτός τα μαλακά ελαστικά. Όταν κατακάθισε ο κουρνιαχτός, η σειρά κατάταξης είχε ως εξής: Urra, de Bruin, Gallo, Serrano και Miyazono—ενώ ο Moreno είχε καταφέρει να αναρριχηθεί ξανά στην 6η θέση χάρη σε μια τολμηρή στρατηγική με μαλακά ελαστικά και πλέον απείχε μόλις ένα δευτερόλεπτο από τον κυρίαρχο πρωταθλητή.

Στον γύρο 19, και ενώ απέμεναν οκτώ γύροι, οι Gallo και Miyazono έκαναν τις τελευταίες τους στάσεις και τοποθέτησαν τα μαλακά ελαστικά σε μια τελευταία προσπάθεια να αυξήσουν τον ρυθμό τους. Οι Urra, Serrano και de Bruin περίμεναν μέχρι τον γύρο 22 προτού μπουν στα pit για να βάλουν το τελευταίο σετ σκληρών ελαστικών. Όμως η τύχη άλλαξε απότομα στους τελευταίους γύρους. Ο Gallo δέχτηκε ποινή μισού δευτερολέπτου για υπέρβαση ορίων πίστας, γεγονός που επέτρεψε στον Miyazono να τον προσπεράσει και να καταλάβει την 4η θέση. Έπειτα, στον γύρο 25, ήταν ο de Bruin αυτός που δέχτηκε ποινή 1 δευτερολέπτου για υπέρβαση των ορίων της πίστας, δίνοντας έτσι ξανά την 3η θέση στον Gallo, με τον Miyazono να τον ακολουθεί κατά πόδας. Έναν γύρο αργότερα, μια άλλη ποινή για τον Gallo επέστρεψε τη θέση στον Miyazono για άλλη μια φορά.

Και τότε ήρθε το σπαρακτικό φινάλε. Στον τελευταίο γύρο, ο Gallo—που εφορμούσε με όλη του τη δύναμη θέλοντας απεγνωσμένα να ανέβει στο βάθρο μπροστά στο κοινό της πατρίδας του—έχασε τον έλεγχο μετά τη Στροφή 3 όταν ένας από τους τροχούς βγήκε εκτός πίστας, με αποτέλεσμα να στείλει το X2019 στριφογυρίζοντας στο χώμα. Στο θέατρο επικράτησε μια σιωπή που έδειχνε έκπληξη. Το ονειρεμένο φινάλε του Ιταλού Επιβήτορα είχε χαθεί με τον πιο σκληρό τρόπο.

Στη μπροστινή πλευρά, δεν επικρατούσε κάποιο αντίστοιχο δράμα. Ο Urra πέρασε πρώτος τη γραμμή τερματισμού και κατέκτησε την πρώτη του νίκη στο Nations Cup, με τον Serrano να ακολουθεί ακριβώς πίσω, στη 2η θέση, όπως είχε συμβεί και στο τέλος της προηγούμενης σεζόν. Το βάθρο συμπλήρωσε ο Miyazono, που κατέλαβε την 3η θέση, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά γιατί παραμένει το χρυσό πρότυπο στους αγώνες του Gran Turismo.

Μετά τον αγώνα, ο Pol Urra δήλωσε: «Στον Αγώνα Σπριντ, εκμεταλλεύτηκα μερικά από τα περιστατικά που συνέβησαν και κατάφερα να τερματίσω στην 3η θέση. Στον Μεγάλο Τελικό, απλώς ακολούθησα τον Samuel. Δεν ήθελα να τον πιέσω—και ξαφνικά έχασε τον έλεγχο. Αυτό ήταν κάτι που δεν περίμενα και έπρεπε να συγκεντρωθώ για να δώσω τον ρυθμό. Τα συγχαρητήριά μου στους Jose και Takuma, αλλά και ένα μεγάλο χειροκρότημα στον Valerio, γιατί τα πήγε εξαιρετικά».

Με την ολοκλήρωση του Γύρου 1, η Ισπανία βρίσκεται στην κορυφή. Οι Urra και Serrano επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά ότι είναι το νικηφόρο ντουέτο, με τη χημεία και τη διαχείριση των ελαστικών τους να τους καθιστούν μια κατηγορία από μόνους τους. Ωστόσο, με τον Miyazono να παραμονεύει και ένα ανταγωνιστικό πεδίο που δεν έχει ακόμη δείξει όλα του τα χαρτιά, η σεζόν του Nations Cup 2026 υπόσχεται να είναι οτιδήποτε άλλο παρά προβλέψιμη.