Singapur (3 października 2026 r.) – Gran Turismo World Series po raz pierwszy zawitało do Azji Południowo-Wschodniej przy okazji 3. rundy sezonu 2026 rozgrywanej w Sands Theatre w kompleksie Marina Bay Sands w Singapurze. Po przystankach w Mediolanie i Tokio rywalizacja przeniosła się do jednego z najbardziej tętniących życiem miast Azji. Wobec zbliżających się wielkimi krokami światowych finałów walka o tytuł robiła się coraz bardziej zacięta. Tym razem zawody odbywały się w obecności publiczności.

Pierwszym punktem programu były zawody Manufacturers Cup, w których 12 producentów kontynuowało walkę o mistrzostwo sezonu 2026. W Singapurze w centrum uwagi znaleźli się kierowcy z regionu Ameryk, chociaż Lexus i BMW wystawiły rezerwowych w miejsce swoich etatowych reprezentantów. Porsche rozpoczynało weekend jako lider klasyfikacji po wygranych w pierwszych dwóch rundach. Na drugim miejscu było Ferrari, a kilku innych producentów cały czas liczyło się w rywalizacji. Była to ostatnia runda przed światowymi finałami, dlatego każdy punkt nabierał dodatkowej wagi.

W wielkim finale zawodnicy mieli do przejechania 20 okrążeń na pełnej trasie toru Autodrome Lago Maggiore w układzie odwróconym. Wszystkie mieszanki Dunlop – twarda, pośrednia i miękka – były obowiązkowe, co oznaczało co najmniej dwa pit stopy i sprawiało, że zarządzanie oponami było nie mniej ważne niż tempo jazdy.

RO samochodów została dostosowana tak, by zapewnić równe szanse. Daniel Solis (AMS_Lamb) za kierownicą Subaru BRZ GT300 wywalczył pole position, a obok niego znalazł się Chilijczyk Nicolás Arriagada (NicArrS) w Ferrari 296. Antonio Santos (Vitality_ASK78) jadący Lexusem RC F ukończył kwalifikacje jako trzeci, a kolejne miejsca zajęli Arthur Mosso (VQS_ART55MN) w Nissanie GT-R Nismo, Adriano Carrazza (Didico__15) w Toyocie GR Supra i Lucas Bonelli (RVT_BONELLI) za kierownicą Mercedesa-AMG GT3. Resztę liczącej 12 samochodów stawki uzupełniały Mazda, Porsche, Audi, Volkswagen, Lamborghini oraz BMW.

Wielki finał: Autodrome Lago Maggiore – pełny tor odwrócony – 20 okrążeń

Wyścig rozpoczął się przy bezchmurnym niebie. Solis, Arriagada i Bonelli rozpoczęli na pośredniej mieszance Dunlop, zaś reszta stawki wybrała twarde opony. Lotny start był wyjątkowo uporządkowany – wszystkie samochody ustawiły się w jednej linii, bez agresywnych ataków na pierwszym okrążeniu, które można często zobaczyć, gdy stawka jest tak wysoka.

Bonelli jako pierwszy zdradził swoje zamiary. Wykorzystując swoje szybsze pośrednie opony, Brazylijczyk wyprzedził rodaka Carrazzę, po czym wziął na celownik Mosso. Kierowca Lexusa wkrótce otrzymał karę za wyjechanie poza tor, co pozwoliło Bonelliemu kontynuować pogoń za czołówką.

Samuel Moreno (S--Moreno) w BMW M6 GT3, który zaczynał na końcu stawki, także przesuwał się w górę. Na pierwszych okrążeniach awansował o trzy pozycje, po czym jako pierwszy zjechał do alei serwisowej na 3. okrążeniu, by zmienić opony na pośrednie.

Z przodu jednak Solis i Arriagada oddalali się już od reszty stawki. Subaru i Ferrari szybko wypracowały sobie czterosekundową przewagę, a Arriagada cały czas siedział na zderzaku BRZ Solisa, wywierając presję praktycznie na każdym zakręcie. Chilijczyk niewątpliwie miał wystarczającą prędkość, by powalczyć o prowadzenie, ale problemem było znalezienie miejsca do wyprzedzania.

Pierwsza większa fala pit stopów miała miejsce na 5. okrążeniu. Angel Inostroza z Porsche (A2P_root), Samuel Cardinal z Mazdy (SFE_Quartz) i Simon Rosenberger z Audi (VSR_Symin) założyli pośrednie opony. Dwa okrążenia później ich śladem podążyli João Pessoa (N2_JoaoSof) i Carrazza, co oznaczało, że tylko liderzy jechali wciąż na tych samych oponach.

Układ wyścigu zmienił się na 10. okrążeniu, kiedy Solis, Arriagada i Bonelli zjechali wreszcie do alei serwisowej. W tym momencie na dobre rozpoczęła się strategiczna bitwa.

Solis i Bonelli założyli miękką mieszankę Dunlop, chcąc wykorzystać lepszą przyczepność, a potem dokończyć wyścig na twardych oponach. Arriagada obrał odwrotną strategię. Zespół Ferrari założył najpierw twarde opony, by pozbyć się najwolniejszej mieszanki i umożliwić Arriagadzie atakowanie na miękkich oponach na ostatnich okrążeniach.

Po zakończeniu cyklu pit stopów na prowadzeniu był nadal Solis przed Arriagadą, Cardinalem, Bonellim i Rosenbergerem. Ale Bonelli miał teraz najszybsze opony. Kierowca Mercedesa-AMG postanowił od razu to wykorzystać. Na 11. okrążeniu zaatakował Cardinala na ostrym zakręcie nr 7 i awansował na trzecie miejsce.

Na kolejnym okrążeniu Bonelli dogonił Arriagadę i wyprzedził jego Ferrari, wskakując na drugą pozycję. Solis tymczasem w pełni wykorzystywał pusty tor przed sobą i miękką mieszankę Dunlop, zwiększając przewagę Subaru do około ośmiu sekund.

Wtedy nastąpił najpoważniejszy incydent tego wyścigu. Robert Heck (Q3_RobbyHeck) stracił kontrolę nad swoim Lamborghini Huracánem w zakręcie 13. i zajechał drogę Moreno. Nie mając gdzie uciekać, kierowca BMW solidnie uderzył w Lamborghini i oba samochody wypadły z toru, co w praktyce przekreśliło jakiekolwiek szanse obu zespołów na dobry rezultat.

Z przodu Ferrari szykowało się do kontrataku.

Na 14. okrążeniu Arriagada zaliczył ostatni pit stop, zmieniając twarde opony na miękkie, by przypuścić zdecydowany atak w końcówce. Solis zaczekał jeszcze jedno okrążenie, chcąc wycisnąć jak najwięcej ze swoich szybko zużywających się miękkich opon, nim wreszcie zjechał do alei serwisowej na 15. okrążeniu.

Kiedy Subaru wróciło na tor na twardych oponach, Solis miał jeszcze około 12,5 sekundy przewagi. Arriagada miał teraz znacznie lepszą przyczepność, ale do końca zostało już tylko kilka okrążeń, a między nim a liderem znajdował się jeszcze Mercedes-AMG Bonelliego.

Arriagada wyprzedził Bonelliego na 16. okrążeniu i miał jeszcze cztery okrążenia na pogoń za Subaru. Za nimi kolejność szybko się zmieniała, w miarę jak Bonelli tracił tempo. Mazda RX-Vision GT3 Cardinala wyprzedziła Mercedesa-AMG na następnym okrążeniu, wskakując na trzecie miejsce. Wkrótce jej śladem podążyli Rosenberger i Inostroza.

Z przodu Arriagada szybko zmniejszał dystans.

Z kolejnymi okrążeniami przewaga Solisa coraz bardziej topniała. Z ponad 12 sekund po ostatnim pit stopie Subaru pozostała niecała sekunda różnicy między oboma samochodami w końcowej fazie wyścigu.

Solis stał teraz przed najtrudniejszym zadaniem tego popołudnia: obronić się na zużytych, wolniejszych twardych oponach przed Ferrari wyposażonym w miękką mieszankę i prowadzonym przez kierowcę, który naciskał na niego od pierwszego okrążenia. Arriagada szukał luki, ale Solis żadnej mu nie zostawiał.

Subaru przetrwało atak Ferrari w końcówce i jako pierwsze przekroczyło linię mety, dając Danielowi Solisowi zwycięstwo w Singapurze. Arriagada w Ferrari finiszował na drugim miejscu, a ostatnie miejsce na podium zajął Cardinal z zespołu Mazdy. Czwarty był Rosenberger za kierownicą Audi, a piąty Inostroza w Porsche.

Wynik ten miał szczególne znaczenie dla Solisa. Ostatni raz Subaru wywalczyło miejsce na podium Manufacturers Cup w Berlinie, w 2025 r., kiedy partnerem z zespołu Solisa był Kylian Drumont. Po odejściu Drumonta sukces w Singapurze miał zupełnie inną wagę.

Wyraźnie wzruszony Solis tak skomentował ten rezultat: „Bardzo się cieszę z tego zwycięstwa, bo po raz pierwszy w ciągu ośmiu lat moich startów zdołałem osiągnąć coś istotnego sam, a nie dzięki pomocy innych”.

Wynik ten sprawił, że rywalizacja w Manufacturers Cup stała się znacznie bardziej zacięta. Porsche pozostaje na czele z 14 punktami, ale Ferrari zmniejszyło stratę do zaledwie dwóch punktów. Mazda z 9 punktami awansowała na trzecie miejsce.

Po dwóch zwycięstwach Porsche z rzędu na początku sezonu w Singapurze doszło w końcu do przełamania tej serii. Co ważniejsze, takie rozstrzygnięcie sprawia, że przed decydującą fazą Gran Turismo World Series w Tokio sprawa tytułu mistrzowskiego jest wciąż otwarta.